„Tworzenie obrazu wideo albo komponowanie muzyki szczególnie dobrze ilustrują zmiany, których sprawcą stał się komputer osobisty i graficzny interfejs użytkownika. Dzisiejszy kompozytor posługujący się komputerem ma do dyspozycji niewyobrażalny arsenał środków. Nic musi już czekać, aż zbierze się orkiestra lub zespół, żeby móc usłyszeć swoją kompozycję albo przedstawić ją innym. Tak zwana „orkiestra w pudełku" daje kompozytorowi dostęp do wszystkich głosów tradycyjnych instrumentów, jak również do nieskończenie wielu innych dźwięków. Odgrywając swoją kompozycję na klawiaturze podłączonej do komputera, otrzymuje na ekranie jej transkrypcję w postaci nut. Może przydzielić jakiś instrument, na przykład obój, do grupy nut albo całej linii, a następnie zmienić go na wiolonczelę lub jakikolwiek inny dźwięk, który mu się akurat spodoba. Podczas tworzenia kompozytor może wybrać dowolny fragment kompozycji i natychmiast go przesłuchać. Jeśli zechce zmienić wysokość albo długość jakiejś nuty, może to zrobić na ekranie, a po ponownym odtworzeniu melodia będzie inna, zmodyfikowana zgodnie z ustaloną zmianą.
W cyfrowym świecie brzmienie dwóch lub kilku instrumentów można ze sobą mieszać saksofon i dzwon stają się saksodzwonem (albo dzwonofonem). Kompozytor może oglądać muzykę i dźwięki na wiele różnych sposobów jako nuty, słupki, linie, kolory albo nawet fale dźwiękowe może też dowolnie manipulować tymi obrazami, chcąc dokonać drobniejszych lub zasadniczych zmian.“(8)