„Sama praca konsulatów była na ogół bardzo absorbująca. Jan Meysztowicz praktyk pracy konsularnej zalicza w swych wspomnieniach do zadań najtrudniejszych, wymagających największej staranności, wszelkie sprawy, które „wchodziły w zakres opieki prawnej na rzecz obywateli polskich, przeważnie robotników przemysłowych i rolnych". Opierając się na doświadczeniach konsulatu w Marsylii podaje on, że „były takie sprawy, jak konflikty z pracodawcami lub francuskimi władzami administracyjnymi, na skutek drobnych na ogół wykroczeń (...) Dochodziły do tego żmudne badania, czy danej osobie przysługuje obywatelstwo polskie". „Prawdziwym utrapieniem bywały dodaje Meysztowicz nieliczne na szczęście, sprawy spadkowe".
O charakterze i zasięgu pracy konsulatów wnioskować można na podstawie rocznych raportów administracyjnych przesyłanych do MSZ. I tak np. raport konsulatu w Czerniowcach za 1922 rok otwierał się ogólną charakterystyką rozwoju placówki. Następnie mówił szczegółowo o obsadzie i budżecie konsulatu, obrazował system pracy i wykonane czynności. Zawierał też charakterystykę stosunków z miejscową społecznością polską oraz z lokalnymi władzami. Oddzielnie przedstawiał ważniejsze przypadki w sprawach opcji, obywatelstwa, internowania bądź wydalenia obywateli polskich, rekwizycji sądowych i administracyjnych. Ogółem ten obszerny, 19stronicowy dokument umożliwiał dokładny wgląd w sprawy, którymi zajmował się konsulat.“(5)