„Królowa zdawała się pochwalać odważny postępek czarodzieja. Wysłaniec bogów został zaszczycony grymasem oznaczającym uśmiech. Czarownik pociągnął królową za sobą, a ogromny tłum postępował za nim krok w krok. Mgannga ruszył prosto w stronę faktorii Alveza. Wkrótce stanął przed zamkniętą furtką. Jednym ruchem potężnego ramienia wywalił drzwi i wprowadził do środka urzeczoną czarami władczynię.
Alvez w otoczeniu żołnierzy i niewolników wybiegł, aby ukarać śmiałka, który wyważył bramę, nie czekając aż mu ją otworzą. Ujrzawszy jednak królową, handlarz zatrzymał się w postawie pełnej uszanowania.
Alvez miał zamiar zapytać królową, czemu ma przypisać ten niespodziewany zaszczyt, czarownik nie zostawił mu jednakże na to czasu. Odsunął tłum i zostawiwszy wokoło siebie szeroką, wolną przestrzeń, żywiołowym ruchem znowu wyciągnął ręce ku niebu. Pokazywał nisko sunące chmury, wygrażał im, zaklinał, wstrzymywał je i rozpędzał. Nadął ogromne policzki i dmuchał, jak gdyby się czuł na siłach oczyścić niebo z ciężkich oparów mgły. Potem potężny czarodziej wyprostował się na całą wysokość i zdawało się, że głową sięgnąwszy chmur, potrafi zatrzymać je w biegu.
Zabobonną Muanę, wzruszoną do najwyższego stopnia, urzekła wspaniała gra wielkiego komedianta. Wydając od czasu do czasu krótkie okrzyki, zaczęła bezwiednie naśladować ruchy czarodzieja. Za jej przykładem poszli dworzanie oraz tłum poddanych i chrapliwe okrzyki niemowy mieszały się ze śpiewem, wyciem i zawodzeniem, którymi tak rozrzutnie szafuje tamtejszy język.“(14)