„Idę na ganek i siadam obok Stefki. Siedzi i płacze. Te łzy dobijają. Wstaję więc, wypijam kubek wody i ponownie siadam.
I co o tym myślisz
Wola boska mówi, ocierając łzy. Opatrzność dorzuca.
Co ty z jej słów zrozumiałaś
Patrzy na mnie i myśli, na pewno myśli, bo zmarszczyła czoło.
Czego ty znowu od niej chcesz pyta w końcu. Szukasz dziury w całym. Wciąż szukasz tej dziury, przez całe życie. I do czego doszedłeś Do czego
U innych nie lepiej.
Innymi ty się nie zasłaniaj. Myśl jak ojciec i mąż.
Czy ty coś z tego zrozumiałaś, co powiedziała Tuska pytam, aby przerwać znaną melodię. O tej rodzinie precyzuję.
O jakiej rodzinie pyta, jakby z księżyca spadła.
Przecież powiedziała, że jesteśmy już rodziną, niby ten Ben i my. Ja tak to zrozumiałem.
Zaskakuje, unosi brwi, oczy prawie na wierzchu, rozdziawione usta ukazują rząd srebrnych zębów.
Czy ty myślisz szepcze że to możliwe Nasza Tuska z jednego kwiatka na drugi Czy to możliwe
Właśnie. Czy to możliwe mówię.
A jeśli to prawda 1 zaczyna szlochać.
Nie płacz! krzyczę. Tylko to pomaga, aby nie utonęła we łzach. I rzeczywiście, zamknęła zawory łez. Jeśli to prawda, nic na to nie poradzimy mówię. Prawdy nie można zmienić.
Nie mędrkuj. Tak to możesz mówić do tych swoich kumpli od alabamy. Mów jak mąż do żony. To przecież bardzo poważna sprawa.“(12)