„czy 1792, gdyż i w jednym, i w drugim okresie czyniono w Berlinie bezskuteczne starania o „wypożyczenie" do służby polskiej znanego sztabowca pruskiego gen. Kalkreutha. Jest zresztą prawdopodobne, że większość sejmowa sprzyjała tej inicjatywie, gdyż upominanie się
0„import" wyższych dowódców z zagranicy pojawiało się często w wystąpieniach sejmowych; wystarczy przypomnieć, że ustawa z dnia 16 kwietnia 1792 roku wzywała króla do sprowadzenia z zagranicy trzech generałów, którzy — jak spodziewali się naiwnie niektórzy posłowie — poprowadziliby wojska polskie do zwycięstwa prędzej
1lepiej niż oficerowie krajowi. Wszelako trzeba zauważyć, iż Wiirtemberg nie mógł w żadnym wypadku zastąpić Kalkreutha. O ile Kalkreuth był dobrym fachowcem i doświadczonym dowódcą, o tyle Wiirtemberg w dziedzinie militarnej niczym się nie odznaczył. Dowódców na takim poziomie co zięć księstwa generałostwa ziem podolskich można było wśród oficerów polskich znaleźć ówcześnie przynajmniej kilkudziesięciu; nie ustępując zaś Wurtembergowi wiedzą wojskową, oficerowie ci przewyższali go z pewnością poczuciem patriotycznego obowiązku i lojalnością wobec Rzeczypospolitej.“(11)